Sesler cekildi once
Sonra renkler karardi
Cocuklar, terketti oyuncaklari
Bulutlar coktu mavinin uzerine

Artik her renk gri,
Artik her ses bir ciglik
Artik her yer kirik oyuncak.

“Baba” dedi
“Neden yaniyor gozlerim?”
“Baba” dedi
“Neden eriyor ellerim?”
“Baba” dedi
“Korkuyorum” dedi

Korkma diyemedim
Gececek bunlar diyemedim.

Ufukta beyaz bir baca
Beyaz…
Ardinda yikik bir santral
Tas duvar

Bir oglum vardi benim
Kollarimda bedeni simdi
Elleri duserken ellerimden
Kendimi biraktim topraga
Son mavilikler de kapanirken birer birer
Sogurken tenim
Ogluma sarilip
son bir masal anlatacagim
Guzel insanlarin hikayesini
Guzel diyarlarin hi…ka…….

DK

Fotograf Kulubesi

Yeni blog. Fotograf bir tutku yaratiyor ki insanin icinde anlatmak zor. O yuzden en iyisi gorduklerimi gostermek.

Insnlarin dusuncelerini dinlemek/okumak gercekten mutlu ediyor beni. Eger zamaniniz varsa goz atin :)

http://fotografkulubesi.tumblr.com/

TAHİRLE ZÜHRE MESELESİ

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte
yani yürekte.

Meselâ bir barikatta dövüşerek
meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
meselâ denerken damarlarında bir serumu
ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin
ama o bunun farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahiri Zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Uzun bir ara oldu. Ama basliyoruz tekrar biraktigimiz yerden.

Boşver

Bilmiyorum anlıyor musun beni, yada anlaşılabilecek gibi mi anlatmak istediklerim. Yıkıntıların arasından sekerek çıkıyorum bu savaşın ardından. Daha tam olarak bittiğine bile emin olmadığım bir savaşın içindeyim. Kiminle ve ne için savaştığımı bilmeden kaçıyorum üzerime doğrultulan silahların namlularından. Ustüme bombalar yağıyor. Sadece hayatta kalabilmek için sığındığım binalar çöküyor üstüme. Sabahlar olmuyor burada. Nadiren aralanan toz bulutunun ardından süzülen bir iki damla ışık haricinde gün doğar mıydı buralara onu da hatırlamıyorum. Kulaklarımda bir uğultu. Başka sesler var mıydı unuttum. Kuşlar nasıl şakırdı mesela, yada sahilde kumsala vuran dalgaların melodisi nasıldı unuttum. Sadece beynimde zonklayan bu uğultu kaldı geriye.

Kokusunu özledim yağmur sonrası toprağın. Simdi tozla karışık pis bir yanık kokusu aldığım sadece, en son ne zaman onsuz uykuya daldığımı bilmediğim.

Bombalar yağıyor üzerime gece gündüz, ve ben kaçıyorum delicesine, sadece biraz daha nefes alabilmek için, ve sadece bir umut bulabilmek için. Sen bana kapını araladın bu toz duman arasında. Ama biliyorum ki savaş devam ediyor eşiğin öte yanında. Ve ben buradaysam bir gün yıkacaklar burayı da, biliyorum. Benimle birlikte kalacaksın yıkıntıların arasında. Uzatınca ellerini bana, seni çekip almam için harabelerin içinden, kalacağım çaresizce. Biliyorum, yaralarını yalnız saracaksın senin için orada değilken ben. Ve ben kaçacağım yıkıntıların birinden bir diğerine, ne zaman biteceğini bilmediğim bu savaşın içinden geçerken.

Gitmem gerekiyor, biliyorsun bunu sen de benim gibi. Sabahın ilk ışıklarıyla başlayacak kaçışlarım. Ait olamam hiçbir yere bu savaş bitmeden.


"Boş ver sevdim de ne oldu
Boş ver böylesi daha güzel"

Kısa Film #2

Signs - İşaretler

Kısa Film #1

Schneckentraum (Salyangoz)

So I'm down and so I'm out
But so are many others
So I feel like tryin' to hide
My head 'neath these covers
Life is like the seasons
After winter comes the spring
So I'll keep this smile awhile
And see what tomorrow brings

I've been told and I believe
That life is meant for livin'
And even when my chips are low
[ Find more Lyrics at www.mp3lyrics.org/Vwp ]
There's still some left for givin'
I've been many places
Maybe not as far as you
So I think I'll stay awhile
And see if some dreams come true

There isn't much that I have learned
Through all my foolish years
Except that life keeps runnin' in cycles
First there's laughter, then those tears

But I'll keep my head up high
Although I'm kinda tired
My gal just up and left last week
Friday I got fired
You know it's almost funny
But things can't get worse than now
So I'll keep on tryin' to sing
But please, just don't ask me how

Cycles - Frank Sinatra

Üstümüze yazdıklarımın hepsi yalan
Onlar olan değil olmasını istediklerimdi aramızda
Onlar ulaşılmaz dallarında duran hasretlerimdi
Onlar susuzluğumdu düşlerimin kuyusundan çekilmiş
Işığa çizdiğim resimlerdi onlar.

Üstümüze yazdıklarımın doğru hepsi
Güzelliğin
Yani bir yemiş sepeti yahut kır sofrası
Sensizliğim
Yani şehrin son köşesinde son sokak feneri oluşum
Kıskanışım seni
Yani gözüm bağlı koşuşum geceleyin tirenlerin arasında
Bahtiyarlığım
Yani bentlerini yıkıp akan güneşli ırmak
Üstümüze yazdıklarımın hepsi yalan.
Üstümüze yazdıklarımın doğru hepsi.

Nazım Hikmet Ran

"Aşık olmak sevgilinin isimlerini kendine mal etmektir,
aşkın bitmesi ise isimlerin iadesi."

Araf - Elif Şafak

"Hep sonraya ertelemek,
hep bir sonrakine,
yarının ne getireceğini bilmeden,
Bir daha bu duyguyu yaşayıp yaşamayacağını bilmeden.
Hangi sonraya!!
Sonra diye birşey yok!
Bugün var!
Belki yarın yok!"

Son Ders: Aşk ve Üniversite

Akşam olmak üzere yine. Yürüyorum denizin kıyısında yalnız. Benden başka sadece birkaç martı ve uzaktan geçen vapurun sesi var. Ve bir de vapurun arkasındaki şu delikanlı. Koymuş dirseklerini korkuluklara dalmış uzaklara. Kim bilir belki de o kadar uzakta değil düşüncelerini demirlediği liman. Az önce ayrılırken sarıldığı, kokladığı, sanki bir daha göremeyecekmiş gibi yapışıp dudaklarından öptüğü o kız var aklında. Kokusunu hatırlamaya çalışıyor, denizin o içine içine işleyen deli kokusundan ayırmaya çalışırken. Ellerini hissetmeye çalışıyor, rüzgarın o yumuşacık okşamalarının arasında. Belki de sıcaklığını hissetmeye çalışıyor dudaklarının, yakarken güneş delice kendi dudaklarını.

Ne diyorum ben. Sevdiğinin kokusunu, tenini, sesini, öpüşlerini unutabilirmi karşısında ne olursa olsun insan. Sevginin tartıldığı terazide karşı kefesine onu dengeleyebilecek birşey koyabilirmi.

Yavaş yavaş kayboluyor vapur maviliklerin ardından. Martılar da gitmeye başladı. Ben kendim ve bir de... Bunu nasil anlatabilirim bilmiyorum.Kızıl saçlı o güzel kız karşımda. İşte yine oradasın. Her akşam üzeri, senin için geliyorum buralara. Bütün günün güzelliklerini çirkinliklerini senin için yaşıyorum. Ama sen... Sadece birgün de olsa bana gülümseyerek gitsen, ısıtsan beni. Ama sen hergün o mavi gözlü çocuğun peşinde, her akşam onun kollarında. Ben yine burdayım işte sadece senin için. Ama yine gidiyorsun ona. Birazdan kavuşacaksınız biliyorum. Bütün gün süren hasretliğin ardından. Sabahın ilk saatlerinden bu yana saatlerin kovaladığı ayrılık bitiyor işte.
Bütün gün seni bekledi o, herkese göğsünü gererek. Gemileriyle yardılar yüzünü, ağlarıyla yaraladılar derinden içini ama hiç kanı akmadı. Oysa şimdi... Şimdi yüzü kıpkırmızı. Bu nasıl sevda ki onca acıya karşı koyan o deli mavi çocuk seni gorunce her akşamüstü kanatıyor yüreğini. Bu saatler süren ayrılığın yarası. Başka ne olabilirki. Her sabah senden ayrılıp sana dokunamadan uzaktan öylece seni izlemek zorunda kalmasının acısı. Seni yine alacağını bilse bile yanına yine de hissettiği ayrılığın acısı. Hasretin acısı.

Çoğu zaman seni düşünür, seni seyreder, seni özler. Sakindir böyle zamanlarda. Duymaz hiçbir vapurun sesini, hissetmez hiçbir yaranın acısını. Ama olurda bir gün uzun gelirse ayrılık hırçın bir delikanlı oluverir, hiç kimseye aldırış etmeden, hiçbir takaya acımadan. Onun hırçınlığı sana kadardır. Sana hiç astı mı yüzünü, buruşturdu mu dudaklarını? Sen hiç delilik yaptığını gördün mü akşam olunca? Yapmaz yapamaz çünkü seni alır yanına karanlık bastırırken. Sen yumuşatır yola getirirsin onu.

İşte yine birliktesiniz. Kavuştunuz sonunda. Mavinin delisi deniz, kızıl saclı güneş.

Ben... Ben yine yalnızım anlaşılan. Martılar da gitti zaten.Karanlık çöktü. Ama ben severim bu anı. Sevenlerin buluştuğu, ilk defa elele tutuştuğu belki de ilk kez öpüştüğü an. Sevilmez mi ...

Belkide bizim vapurdaki delikanlı ayrılmadı sevdiğinden. Belki de, o vapurla gidiyordu kızın yanına. İnince iskeleden tutacak elini, sarılacak sımsıkı. Evet böylesi daha güzel. Zaten ayrılıkları hiç sevmedim. Oh... Neyse biraz keyfim yerine geldi.

"Bana elveda deme. Ya dön hiçbir şey söylemeden git. Ya da hoşçakal ve bir öpücük."

Hayat

Hayatı
Annemizin kucağında yeşeren bir demet çiçek zannederdik
Bilmezdik ki sonbaharlar gelir
ve yapraklarını döker çiçekler sonbaharda

Kafam Duman

Denizi severim ben
Bir de martıları,uçuşurken kıyısnda denizin

Mavisini severim denizin
Bir de yeni çıkmış ağların kokusunu

Önce bir fener düşünürüm,denizfeneri
Uzak bir memlekette degil
Gökova'da
Sonra masmavi denizi koyarım karşısına
Bir martı geçer başımın üstünden
Gagasında Akdeniz'den aşırdığı balık
Karşıma güneşi alırım
Dalgalar vururken yanıbaşımdaki kayalığa
akşamı oldururum
ama yavaş yavaş
Önce güneşi değdiririm denizin eteklerine
Ardından koyarım koynuna mavinin
Kızarırken yüzü utangaç bir kız gibi
Çıkarım fenere,yakmadan hemen önce son anını görebilmek için
Sevişmelerini ateşle suyun
Elimde ne zamandan kaldığı belli olmayan kırmızı şarap
Çöküp fenerin taa yukarısında
Çekerim içime yosun kokusunu
Belki uzaktan bir yelkenli geçer
Yelkenler fora
Kafam duman
Bir meltem başlar daha dibini göremeden şişenin
Kararan havanın ürpertisi çöker,belki de az önce bastıran meltemin
Hışırtısı başlar hafiften dallarında oynaşan yaprakların

Papatya ve gelincik basmış tarlaları
Doğanın resmi yeşile boyanmış,aralara sarı serpişmiş portakal bahçelerinde
Bahar gelmiş buralara

Pantolonunu çekiştiren oğlanların bağırışları arasında
Patpatın sesi vurur kıyıya
Ritmi bozuk motorundan yorgunluk nidası yükselirken
Köpüren suyun izi kalır üstünde
Boğuştuğu dalganın koynunda geceye hazırlar kendini

Şişenin dibini görünce en sonunda,yakarım feneri
Kafam duman

Ben denizi severim,sonra martıları uçuşan kıyıda,
maviyi denizde,sarıyı portakal bahçelerinde
Bir de seni severim ben
Bilmem nerden geldin aklıma
Dedim ya kafam duman...

Vicky Christina Barcelona

Buram buram Akdeniz kokan bir film. Flamenko, şarap, aşk, Barcelona ve insan...

"only unfulfilled love can be romantic."

Issız adam

O kadar yakın bir o kadar da uzak...
Varlığın da yokluğun da sebebi ...
Issızlığın sebebi ...
Eski filmler gibi,
sararmış fotoğlarıyla güzel.
Renklendirince aynı tad alınmıyor o filmlerden.
Sararmış haliyle bırakmak lazım,
incitmeden ve yeniden hayat vermeye calışmadan.
Eski bir şarkı gibi,
indirip raftan dinlenecek zaman zaman,
tekrar tekrar.
Ama hepsi bu.

(Fotodaki Meke gölü, ve ıssız adam ortadaki; o kadar yakın, bir o kadar da uzak)

Anlamazdın

Sevilirken bilmedin mi?
Ben söylerken gülmedin mi?
Falımızda hasret var, ayrılık var demedim mi?

Anlamazdın anlamazdın,
Kadere de inanmazdın.
Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?
Dilerim ki mutlu ol sevgilim,
Ben olmasam bile hayat gülsün sana.
Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.

Kalbim bomboş kaldı sanma,
Acılar geçer zamanla.
Aşka tövbe demem ben,
Görürsün sevince yeniden.

Anlamazdın anlamazdın,
Kadere de inanmazdın.
Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?
Dilerim ki mutlu ol sevgilim,
Ben olmasam bile hayat gülsün sana.
Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.

Ayla Dikmen

Küçük istavritin öyküsü..

Küçük istavrit yiyecek bir şey sanıp
Hızla atıldı çapariye
Önce müthiş bir acı duydu dudağında
Gümbür gümbür oldu yüreği
Sonra hızla çekildi yukarıya

Aslında hep merak etmişti
Denizlerin üstünü
Neye benzerdi acep gökyüzü
Bir yanda büyük bir merak
Bir yanda ölüm korkusu

"Dudağı yarıklar" denir, şanslıdır onlar
Hani görüp de gökyüzünü, insanı
Oltadan son anda kurtulanlar
Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu
Küçük istavrit anladı yolun sonu

Koca denizlere sığmazdı yüreği
Oysa şimdi yüzerken
Küçücük yeşil leğende
Cansız uzanıvermiş dostlarına
Değiyordu minik yüzgeci

İnsanlar gelip geçtiler önünden
Bir kedi yalanarak baktı gökyüzünün içine
Yavaşça karardı dünya
Başı da dönüyordu
Son bir kez düşündü derin maviyi
Beyaz mercanı bir de yeşil yosunu

İşte tam o anda eğilip aldım onu
Yürüdüm deniz kenarına
Bir öpücük kondurdum başına
İki damla gözyaşından ibaret
Sade bir törenle saldım denizin sularına

Bir an öylece baka-kaldı
Sonra sevinçle dibe daldı
Gitti, tüm kederimi söküp atarak
Teşekkürü de ihmal etmemişti
Birkaç değerli pulunu elime avuçlarıma bırakarak

Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme
Sorar gibiydiler neden yaptın bunu niye
"Bir gün dedim bulursam kendimi
Yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz
Son ana kadar hep bir umudum olsun diye"

Hıncal Uluç (Sabah Gazetesi – 7 Eylül 2007)

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.

Ve zaten genellikle o daha az sever seni,
Senin onu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Hatta elini ayağini
bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de
korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları...

Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"O benim." diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin...
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait
olacaksın.

Mesela turuncuya, yada pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem
de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak...

CAN YUCEL